در اقتصاد دانش‌بنیان با تزریق دانش سطح بالا (اعم از دانش فنی و بازاری) در بخش‌های گوناگون اقتصادی، عملکرد نهادها، اجزا و روابط تسهیل و ساختار اقتصادی مقاوم‌تر می‌شود. در صنایع دانش‌بنیان به‌عنوان یکی از تبلورهای اقتصاد دانش‌بنیان، با تزریق نوآوری و دانش‌های فنی و بازاری پیشرفته در فرآیند تولید، می‌توان سرعت دست‌یابی به محصول و کیفیت آن را افزایش داد یا محصولی جدید را برای رفع نیاز طراحی کرد. این صنایع با افزایش شتابان در رشد اقتصادی، توان اقتصاد را دوچندان کرده و سطح اقتدار اقتصادی کشور‌ها را افزایش می‌دهد. در نوشتار پیش‌رو با بررسی دو رویکرد کلی رایج و رقیب در صنایع دانش‌بنیان و تحلیل مزیت‌ها و عیب‌های این‌دو رویکرد به شرح رویکرد سومی از صنعت دانش‌بنیان پرداخته شده است که امنیت اقتصادی بیشتری را برای کشورها در پی دارد. رویکردی که طراحی آن مبتنی بر نظریه اقتصاد مقاومتی صورت گرفته است. صنعت دانش‌بنیان مقاومتی، صنعتی با کاربری آسان، حجم کوچک و قابلیت همه‌گیر شدن است و با تبدیل‌شدن این گونه صنعتی‌سازی به فرهنگ عمومی به‌صورتی پایدار و متوازن به رشد اقتصادی کشورها کمک می‌کند. این صنعت به راحتی مورد تهدید قرار نمی‌گیرد و در صورت تهدید نیز به راحتی به آن آسیب وارد نمی‌شود