تأکید بر برنامه‌ریزی‌های کلان که‌ از‌ سوی‌ کـارشناسان بـا رویـکرد عمرانی و اقتصادی صورت می‌گرفت، موجب غفلت از مسائل اجـتماعی و فـرهنگی در برنامه‌ریزی‌ها‌ شد‌. شکست این برنامه‌ریزی‌ها و پیامدهای آن باعث رواج مفهوم توسعة پایدار محله‌ای گردید‌. این برنامه‌ریزی در‌ چارچوب‌ توسعة‌ پایدار شهری، مـحله‌ها را سلول‌های شهری دانسته، آن‌ها را واحد برنامه‌ریزی قرار‌ داده‌ و در جهت اهداف اجتماعی، از ظرفیت‌های موجود در محله بهره می‌برد. با توجه به خلأ وجود شاخص‌های بومی توسعه پایدار محله‌ای بر اساس الگوی اقتصاد مقاومتی، مسأله اصلی این مقاله تبیین مؤلفه‌های الگوی توسعه پایدار محله‌ای در چارچوب سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی است. در این راستا مقاله حاضر رویکردهای هفت‌گانه ناظر بر سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی را که شامل رویکردهای جهادی، انعطاف‌پذیر، فرصت‌ساز، مولد، درون‌زا، پیشرو و برون‌گرایی می‌باشد را به عنوان روح کلی حاکم بر این سیاست‌ها درنظر گرفته که حاکم بر کلیه بندهای این سیاست‌ها می‌باشد و می‌توان گفت نقطه تمایز الگوی مقاومتی از سایر الگوهای متعارف توسعه اقتصادی است. در این راستا این مقاله با روش ریشه‌شناسی و معناشناسی، مؤلفه‌های مفهومی ناظر به هر یک از رویکردهای هفت‌گانه‌ی سیاست‌های کلی را استخراج نموده و در نهایت با ضرب مفهومی رویکردهای سیاست‌های کلی در مؤلفه‌های توسعه پایدار محله‌ای، ماتریسی از نگاه به مؤلفه‌های توسعه پایدار محله‌ای با رویکرد مقاومتی با روش طوفان فکری و نظرسنجی نخبگانی استخراج نموده است. یافته‌های اصلی مقاله حاکی از این امر است که: مؤلفه‌های الگوی توسعه پایدار محله‌ای باید با توجه به معیارهای انسانی، خدماتی، کالبدی، اجتماعی و فرهنگی، محیط زیستی، ارتباطات و حمل و نقل و نیز مؤلفه‌های رویکردهای سیاست‌های کلی تدوین و اجرا شوند