1
استادیار پژوهشی، موسسه پژوهشهای برنامهریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، تهران.
2
دانشیار پژوهشی، موسسه پژوهشهای برنامهریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، تهران.
چکیده
روستاها به واسطه در برگرفتن بخش عظیمی از منابع کشور، میتوانند نقش کلیدی در تحقق اهداف اقتصاد مقاومتی داشته باشد که این امر نیازمند شناسایی و تحلیل چالشهای پیشروی سازوکارهایی برای تاثیر متقابل روستاها و اقتصاد مقاومتی ارایه شود. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، یافته ها نشان می دهد که مهمترین نقش روستاها، نقش تولید و مولد بودن آن است. لذا برای پیشبرد اهداف توسعه ملی اولویت با جامعه روستایی و بخش کشاورزی است. عدم وجود ساختار و تشکیلات مناسب روستاها باعث شده است تا ظرفیت روستا در پذیرش نقش در افتصاد مقاومتی برجسته نشود. جهتگیری کلی اقتصاد مقاومتی در بخش کشاورزی، تکیه بر شبکههای غیردولتی، انسجام در توسعه کشاورزی و توسعه روستایی، تکیه بر تولید داخل و افزایش قدرت ذخیرهسازی در امنیت غذایی، توجه به ظرفیتهای کشاورزی کشور در بخش کشاورزی، پیوند بهینهی منابع (سرمایه، زمین، آب، کار و دانش) از طریق کشاورزی قراردادی (ایجاد ساختار مناسب، فراهمسازی بستر حقوقی و قانونی، تغییر در رویکردهای حمایتی)، است. به منظور توسعه اقتصاد مقاومتی در بخش روستایی و کشاورزی با اتکا به مردم، ایجاد نظام برنامهریزی مستقل از مرکز و منحصر به هر روستا، برنامهریزی براساس ویژگیها و امکانات خاص هر روستا، استقلال نسبی روستا از منابع دولت مرکزی و اتکا به منابع مالی روستا، سازوکار شبکه توسعه روستایی پیشنهاد میشود. عنایت به ضعف شناختی کارگزاران نظام و ضعف آگاهیهای بخش غالب تصمیمگیری از اهمیت و کارکردهای مناطق روستایی، مهمترین محور تغییر رویکرد در اقتصاد مقاومتی، اصلاح نگرش دستاندرکاران نسبت به بخش روستایی در برنامه ریزی است.