صنایع پتروشیمی ایران، به عنوان یکی از بزرگترین صنایع و مزیت‌های نسبی کشور و علیرغم رشد بسیار، به خاطر تحریم و چالش‌های دیگر با فقدان فناوری به‌روز، کمبود زیرساخت‌ها، فقدان زنجیره ارزش، عدم تنوع محصولات، تقاضای محدود جهانی، خام‌فروشی، هزینه بالا، کیفیت پایین، عدم رقابت‌پذیری و درآمد پایین روبرو است و از استاندارهای جهانی فاصله دارد. دست‌یابی به نقطه مطلوب نیاز به تدوین و اجرای استراتژی‌های مناسب دارد. این مقاله در پاسخ به سوال از بهترین استراتژی برای دست یابی یه این هدف، از طریق مصاحبه مستقیم با 15 دانشمند نخبه هلدینگ خلیج فارس و استفاده از روش توز، فرصت‌ها، تهدیدها و نقاط ضعف و قدرت صنایع پتروشیمی هلدینگ را شناسایی و با سیاست‌های اقتصاد مقاومتی ترکیب نمود و فرضیه لزوم استفاده از استراتژی حداکثر – حداکثر را ارائه داد و استراتژی‌های پیشرفت به جلو، خودسازی جهادی، حمله به مواضع دشمن و تدافعی را برای آن پیشنهاد نمود.صنایع پتروشیمی ایران، به عنوان یکی از بزرگترین صنایع و مزیت‌های نسبی کشور و علیرغم رشد بسیار، به خاطر تحریم و چالش‌های دیگر با فقدان فناوری به‌روز، کمبود زیرساخت‌ها، فقدان زنجیره ارزش، عدم تنوع محصولات، تقاضای محدود جهانی، خام‌فروشی، هزینه بالا، کیفیت پایین، عدم رقابت‌پذیری و درآمد پایین روبرو است و از استاندارهای جهانی فاصله دارد. دست‌یابی به نقطه مطلوب نیاز به تدوین و اجرای استراتژی‌های مناسب دارد. این مقاله در پاسخ به سوال از بهترین استراتژی برای دست یابی یه این هدف، از طریق مصاحبه مستقیم با 15 دانشمند نخبه هلدینگ خلیج فارس و استفاده از روش توز، فرصت‌ها، تهدیدها و نقاط ضعف و قدرت صنایع پتروشیمی هلدینگ را شناسایی و با سیاست‌های اقتصاد مقاومتی ترکیب نمود و فرضیه لزوم استفاده از استراتژی حداکثر – حداکثر را ارائه داد و استراتژی‌های پیشرفت به جلو، خودسازی جهادی، حمله به مواضع دشمن و تدافعی را برای آن پیشنهاد نمود